Soms is het niet het begin dat nieuw is,
maar de manier waarop je ademt
terwijl je opnieuw begint.
Eenvoudig écht is niet veranderd,
en toch voelt alles anders.
Misschien omdat ikzelf veranderd ben.
Ik hoef niet langer te zoeken naar
de juiste woorden –
ik wil enkel nog schrijven wat aanwezig is.
Er was sitlte.
Geen lege stilte,
maar één die me terugbracht
naar wat ik vergeten was:
rust, zachtheid, vertrouwen.
Nu schrijf ik van hieruit –
vanuit het midden van mijn adem,
vanuit het ritme van dagen die
langzaam voorbij glijden.
Ik weet niet waar dit pad naartoe leidt,
maar dat hoeft ook niet.
Misschien is schrijven niet meer dan
een manier
om aanwezig te blijven bij wat is.
Eenvoud.
Stilte.
Een paar woorden,
een open hart.
Meer is er niet nodig.
Eenvoudig écht 