Vers van het hart

Ik voel het al even. Dat het tijd is om te vertrekken. Niet vanuit onrust. Niet omdat ik ergens van weg wil. Maar omdat iets in mij zachtjes blijft fluisteren: het is tijd. En toch … ben ik er nog. Niet omdat ik twijfel, maar omdat het leven ook soms gewoon praktisch is. Een tank … Meer lezen over Tussen weten en vertrekken

Ik merk dat ik anders begin te kijken naar plekken. Niet meer: waar kan ik staan, waar mag het, waar is het praktisch. Maar eerder: waar kan ik even landen. Vandaag kwam ik zo een plek tegen. Water dat zacht voor zich uit lag, riet dat meebeweegt met de wind, een houten steiger die nergens … Meer lezen over Niet wonen, maar landen

Ik heb ruim twintig jaar amper geslapen. Of beter … soms sliep ik wel, maar heel licht. En vaak … sliep ik gewoon niet. Dan lag ik uren wakker. Of bleef ik gewoon op. Wachtend tot het ochtend werd, zodat ik kon gaan werken. Alsof de nacht geen plek was om te rusten, maar iets … Meer lezen over Slapen als thuiskomen

Dit weekend laad ik mijn batterij niet op. Niet omdat het niet kan. Maar omdat het niet hoeft. En ergens voelt dat als een kleine bevrijding. Geen plek zoeken, niet moeten rijden, geen rekening houden met waar ik kan opladen. Gewoon blijven waar ik ben. Soms zit het niet in meer doen,maar in iets weglaten. … Meer lezen over Opladen door niet op te laden

Elke dag ga ik naar het zwembad. Niet alleen om te douchen, of om een paar baantjes te zwemmen. Maar omdat het, zonder dat ik het gepland heb, deel is geworden van mijn dag. Een plek waar ik even kan landen. In Luz kan ik niet douchen. Dus vond ik een andere manier. Ergens voelt … Meer lezen over Een plek om even te landen

Soms vertrouw je op iets dat je niet kan zien. Niet op regels, niet op systemen, maar op het gevoel dat er aan de andere kant ook gewoon een mens zit. Toen ik mijn dossier indiende, voelde ik dat. Niet zeker, niet zonder twijfel, maar ergens diep vanbinnen wist ik dat het goed zou komen. … Meer lezen over Tussen regels en vertrouwen

De rekening van koffies on the go begon op te lopen. Niet alleen financieel, maar ook ergens vanbinnen. Altijd even binnenlopen, snel bestellen, weer door. Een momentje rust dat eigenlijk geen echte rust was. Altijd onderweg, altijd tussen twee plekken in. En ergens begon ik dat te voelen. Vandaag was anders. Ik zat in Luz, … Meer lezen over Een kopje vrijheid

Leven in Luz brengt me veel. Vrijheid, rust, eenvoud. Maar ook … realiteit. Want (nog) niet koken kunnen koken in mijn busje betekent dat ik vaak buitenshuis eet. En eerlijk? Dat is niet altijd evident. Gezond eten vinden dat nog eens betaalbaar is, vraagt soms wat zoeken. Soms wat creativiteit. En soms ook gewoon … … Meer lezen over Eten onderweg

Vandaag gebeurde er iets kleins. Maar eigenlijk was het helemaal niet klein. Iemand sprak me aan op de straat. Zo een klassiek gesprek dat begint met uitleg, met overtuigen, met aanpassen. En voor het eerst zei ik gewoon: ik ga je je uitleg besparen, want ik woon in een busje. Geen omweg. Geen verzachting. Geen … Meer lezen over Dit ben ik nu

Gisterenavond liet ik alles even los. Geen woorden. Geen uitleg. Geen moeten. Gewoon de natuur in. Tussen de bomen voelde ik hoe mijn hoofd stil werd en mijn lichaam weer kon ademen. Alsof niets opgelost moest worden, maar alles er gewoon mocht zijn. Natuur doet dat. Zonder iets te zeggen brengt ze je terug naar … Meer lezen over Terug naar stilte