Er was een tijd dat ik stilte
verwarde met leegte.
Dat ik dacht dat het iets was
dat gevuld moest worden –
met woorden,
plannen,
geluid.
Maar op een dag begon ik te luisteren.
Niet naar iemand anders,
maar wat er diep in mij ademde.
Het begon klein.
Een ochtend waarop ik de vogels hoorde
nog voor de wereld ontwaakte.
Een wandeling zonder bestemming,
waar mijn gedachten langzaam oplosten in
het zachte ritme van mijn voeten.
Daar,
ergens tussen adem en aarde,
vond ik ruimte.
Geen grote openbaring,
gewoon rust.
Ik ontdekte dat stilte niet iets buiten mij is,
maar iets dat me telkens weer terugroept –
naar eenvoud,
naar zachtheid,
naar mij.
En sindsdien weet ik:
stilte is niet de afwezigheid van leven,
maar precies waar het begint.
Zoals het licht dat langzaam over het pad glijdt,
zonder haast,
zonder doel.
Eenvoudig écht 