De natuur beweegt zonder haast.
Ze weet wanneer het tijd is om te bloeien,
waneer ze mag rusten,
wanneer ze loslaat.
Er is geen weerstand,
geen haast,
geen oordeel.
Alleen ruimte.
Ik herken mezelf in haar cyclus.
Er zijn dagen waarop ik groei,
vol licht en ideeën –
en dagen waarop ik wil terugtrekken,
verstillen,
schuilen.
Vroeger probeerde ik dat te veranderen,
nu laat ik het zijn.
De lente leert me beginnen,
zelfs zonder zekerheid.
De zomer herinnert me aan genieten,
niet aan presteren.
De herfst toont me de schoonheid
van loslaten.
En de winter … de zachtheid van rust.
Wanneer ik mijn dagen bekijk
door de ogen van de seizoenen,
voelt alles minder dringend,
minder zwaar.
Het leven hoeft niet altijd zomer te zijn
om goed te zijn.
Elk seizoen fluistert me toe dat
verandering geen einde is,
maar adem.
Eenvoudig écht 