Er zijn momenten waarop het leven
me niet vraagt om plannen te maken,
maar om te voelen
waar het licht nog brandt.
De laatste tijd
is dat gevoel sterker dan ooit.
Alsof iets me leidt –
niet met woorden,
maar met fluisteringen.
Een richting die niet naar een plek wijst,
maar naar rust,
eenvoud,
en ruimte.
Misschien is dat wat thuiskomen echt is:
niet weten waarheen,
maar weten dat je onderweg bent
naar iets dat klopt.
Ik hoef niets te forceren.
Alleen vertrouwen.
En stap voor stap volgen
wat mijn hart me laat zien.
Soms krijgt richting vorm.
Niet in grote gebaren,
maar in iets eenvoudigs,
zoals een auto die mijn pad kruist
en meteen voelt als een teken.
Zo kwam Luz in mijn leven.
Niet als plan,
maar als een antwoord op
iets wat ik al lang voelde bewegen.
Ze belichaamt vrijheid, vertrouwen,
en de zachtheid van een ander soort leven –
een leven dat niet vastzit,
maar meebeweegt met wat klopt.
Ik hoef haar nog niet te hebben
om te weten dat ze er is.
Ze leeft al in mij,
in elk moment dat ik durf te kiezen
voor eenvoud,
voor voelen in plaats van weten,
voor adem in plaats van haast.
Misschien is dat de echte richting –
niet iets wat ik kan uitstippelen,
maar iets wat zich ontvouwt
telkens ik luister naar wat stil is.
En dus blijf ik luisteren.
Naar de wind,
naar de stilte,
naar de kleine ja in mijn buik.
Wat komt, mag komen.
Wat vertrekt, laat ik gaan.
Misschien is dit het begin van iets nieuws,
of gewoon het vervolg van wie ik al was.
In elk geval –
het voelt juist.
En dat is genoeg.
Eenvoudig écht 