Er is een plek tussen loslaten en aankomen.
Een ruimte die stil is,
maar niet leeg.
Daar woon ik nu.
Soms voelt het vreemd –
alsof ik nergens meer helemaal pas.
Alsof het oude me niet langer meer draagt,
maar het nieuwe nog niet helemaal
durft te landen.
Toch is er iets rustgevend aan
dat niemandsland.
Ik hoef niets te weten,
niets te plannen.
Alleen maar te blijven ademen,
te vertrouwen dat het leven
ook deze tussenruimte kent.
Er is zachtheid in het niet-weten,
zoals de stilte vlak voor de ochtend –
waar alles mogelijk is,
maar nog niets zich hoeft te tonen.
Misschien is dat precies de plek
waar vertrouwen wortel schiet,
zonder haast,
zonder bewijs.
Soms hoef je niet te weten waarheen.
Alleen blijven staan waar je bent,
ademen,
kijken,
en vertrouwen
dat het leven de rest wel weet.
Eenvoudig écht 