Soms vergeet ik te zien
hoe ver ik gekomen ben.
Hoeveel kleine stappen
hun weg vonden,
niet door te plannen of willen,
maar gewoon –
door trouw te blijven aan
wat waar voelt.
Eenvoudig écht groeide uit stilte,
uit dagen waarop ik niets wist,
en toch bleef luisteren.
Nu kijk ik rond en zie wat ontstaan is:
woorden met adem,
beelden met gevoel,
en een plek die leeft in mijn ritme.
Niet omdat ik iets ‘bereikt’ heb,
maar omdat ik eindelijk ben.
Trots voelt niet luid,
het voelt stil –
zoals zonlicht dat op het water valt
en zegt: kijk, dit is genoeg.
Eenvoudig écht 