Soms is het niet de angst
die ons tegenhoudt,
maar het besef dat we
het oude loslaten –
de mensen,
de gewoontes,
de structeren
waarin we ooit zekerheid vonden.
Het onbekende is niet perse donker.
Het is gewoon leeg –
nog niet ingevuld.
En precies dat maakt het zo spannend.
Ik ben niet bang omdat het fout voelt,
maar omdat het nieuw is.
Omdat ik de controle loslaat
en vertrouw op iets dat dieper weet
dan mijn hoofd.
Mijn omgeving bedoelt het goed.
Ze willen zekerheid,
zoals ze dat altijd deden.
Maar dit is niet meer hun pad,
dit is het mijne.
Het pad van voelen,
van vrij zijn,
van leren vertrouwen op mijn eigen richting.
Angst reist mee,
maar ook zachtheid,
en dat stille weten:
ik ben op weg naar mezelf.
Eenvoudig écht 