Er was een tijd
waarin ik dacht dat
rust een beloning was –
iets wat je pas mocht nemen
als alles af was.
Ik leefde in een wereld waarin bezig zijn
gelijkstond aan goed zijn.
Tot mijn lichaam stopte met meewerken
en ik niets anders kon dan stilstaan.
De stilte werd mijn leraar.
Ik ontdekte dat nietsdoen geen leegte is,
maar ruimte.
Ruimte
waarin ik mezelf opnieuw begon te horen,
waarin mijn adem zachter werd,
mijn gedachten minder scherp.
Minder doen is niet lui zijn.
Het is vertrouwen dat het leven doorgaat,
ook als ik even niet trek of duw.
Het is luisteren naar wat echt
aandacht nodig heeft,
in plaats van alles aandacht te geven.
Ik hoef niet alles te dragen.
Soms is de grootste daad van liefde
iets laten liggen.
Rust is geen eindpunt.
Het is een plek waar ik opnieuw begin.
Eenvoudig écht 