Luz

Ze staat daar,

open en rustig,
alsof ze het al wist.

Geen haast, geen druk.
gewoon ruimte.

Om te ademen,
te zijn,
te leven.

Haar deuren open,
alsof ze zegt:
kom maar.
Je hoeft niets mee te nemen, behalve jezelf.

Er waait iets nieuws,
iets lichts,
iets echts.

En diep vanbinnen weet ik –
dit is het begin.

Niet van een reis
met plannen of doelen,
maar van een beweging naar binnen,
waar stilte spreekt
en eenvoud ademt.

Misschien zal de weg me
zand laten voelen onder mijn voeten,
regen op mijn huid,
de geur van hout,
en zee in mijn haren.

Misschien zal ze me leren
dat thuis niet op een plek woont,
maar in elke adem,
in elk open raam,
in elk stukje vertrouwen.

Luz,

Mijn kleine wereld op wielen.
Mijn ruimte om groot te dromen
en klein te leven.

Het begin van thuis,
onderweg.