Vanmorgen,
onderweg naar een afspraak,
kwam ik een man tegen
die sinds kort dakloos is.
Hij vroeg of ik wat geld had.
Ik had nog één euro op zak –
mijn laatste voor de komende dagen –
en toch voelde ik zijn vraag diep in mij.
We praatten even.
Ik vertelde hem dat ik binnenkort
ook geen dak meer heb,
al is mijn weg er één van keuze.
Hij keek me aan,
een beetje verrast,
en zei dat hij dat erg vond.
Ik glimlachte en zei zacht:
het is oké.
Misschien bracht dat kleine zinnetje
hem een beetje rust.
Misschien gaf het hem hoop –
dat er manieren zijn om zonder huis
toch thuis te zijn.
En misschien herinnerde het mij eraan dat
echte rijkdom niet in bezit zit,
maar in het kunnen delen van menselijkheid,
op een grijze ochtend,
tussen twee zielen
die elkaar even echt zagen.
Eenvoudig écht 