Het is nog vroeg.
De stad slaapt half,
en de lucht ruikt naar ochtend.
Ik duw de deur van de wasserette open –
het zachte gerinkel,
de warmte die me omhult.
Terwijl ik mijn kleren in de trommel leg,
voelt het alsof ik ook gedachten uitspoel
die te lang bleven hangen.
De machine begint te draaien,
een ritme dat me kalmeert.
Er is niets te doen,
behalve wachten.
En juist dat vind ik zo fijn.
De tijd tussen was en droog
voelt niet verloren,
maar gevonden.
Soms zit ik gewoon te kijken
hoe alles ronddraait –
de kleuren,
het water,
het schuim –
en besef ik hoe weinig er nodig is
om even stil te vallen.
Een koffie in mijn handen,
een zacht gebrom op de achtergrond.
En ik,
die gewoon even ben.
Eenvoudig écht 