Zojuist kreeg ik een melding.
Duizend weergaven.
Duizend ogen die even
langs mijn woorden gingen.
Duizend harten, misschien.
En toch –
stilte.
Geen reacties, geen tekens,
alleen het zachte besef
dat iemand,
ergens,
even stilviel.
Ik schrijf niet om gehoord te worden,
maar om te ademen.
En misschien ademt iemand,
zonder dat ik het weet,
een beetje mee.
Duizend stiltes.
En ergens daartussen,
voelt het niet leeg,
maar vol.
Eenvoudig écht 