Vandaag voelt het stil.
Niet de rustige stilte die vrede brengt,
maar een stilte die een beetje echoot.
Er is zoveel wat ik zou willen delen –
over Luz,
over wat beweegt,
over de kleine momenten van twijfel en vertrouwen.
Maar vandaag lijkt iedereen
even op zijn eigen pad te lopen,
en blijf ik hier met mijn woorden,
die nergens echt landen.
Het is geen groot verdriet,
meer een zachte leegte,
het verlangen naar iemand
die gewoon zegt: ik snap je.
Misschien hoort dit ook bij de weg
die ik gekozen heb –
leren om de stilte niet alleen te verdragen,
maar haar ook toe te laten.
Dus vandaag blijf ik bij mezelf.
Met een kop thee,
een diepe ademhaling,
en het zachte licht van mijn zoutlampje,
dat stil brandt naast me.
Want zelfs in de stilte
is er nog warmte.
Nog licht.
Nog ik.
Eenvoudig écht 