Breeze

Soms denk ik dat liefde niet sterft,

maar gewoon van vorm verandert.

Ze verdwijnt niet –
ze leert alleen ademen
op een andere manier.

Ze wordt wind,
onzichtbaar,
maar voelbaar op je huid.

Ze beweegt
in het ruisen van de bomen,
in het ritme van de zee,
in een stem die plots breekt wanneer je lacht.

Soms komt ze onverwacht,
in de warmte van zon op je gezicht,
of een lied waarvan je dacht
dat je het vergeten was.

En dan voel je het weer –
die zachte druk in je borst,
die fluistering van iets dat groter is dan afscheid.

Wat weg is, is niet verdwenen.
Het beweegt gewoon anders.
Het reist met je mee,
in elke ademhaling,
in elke traan die niet alleen pijn is,
maar ook dankbaarheid.

En ergens,
tussen gitaar en stilte,
weet je het weer zeker:
liefde blijft.

(geïnspireerd door Breeze – Xavier Rudd)