Bomen praten zonder woorden.
Ze fluisteren verhalen over
kracht,
geduld,
en tijd.
Ze haasten zich niet,
maar groeien waar ze staan –
met hun wortels diep in de aarde
en hun kruin open naar het licht.
Soms leun ik tegen een stam
en voel ik hoe stil het kan zijn vanbinnen.
Hoe stevig staan niet betekent
dat je nooit beweegt,
maar dat je buigt zonder breken.
Bomen leren me te luisteren
zonder te antwoorden.
Ze herinneren me eraan
dat groei niet altijd zichtbaar is –
soms gebeurt het diep onder
de oppervlakte,
in stilte.
Als de wind door hun takken waait,
hoor ik geen geluid van angst,
alleen het zachte ruisen van vertrouwen.
Echte kracht klinkt niet luid.
Ze wortelt stil in zachtheid.
Eenvoudig écht 