Er is een moment
waarop je niets meer hoeft te hebben.
Geen cijfers die geruststellen,
geen kast vol zekerheid.
Alleen adem,
en de wetenschap dat je er nog bent.
Honger krijgt zachtere randen,
kou wordt gewoon een herinnering aan leven.
Zelfs leegte voelt niet meer als gemis,
maar als ruimte.
Want zonder alles,
blijft wat echt is.
Het ritme van je hart,
de eenvoud van stilte,
het vertrouwen dat het leven precies weet,
waar het met jou naartoe wil.
Ik dacht dat vrijheid iets was
dat je moest verdienen.
Maar nu,
hier,
in dit niets,
voel ik dat ze altijd al in mij woonde.
Zonder alles,
ben ik helemaal hier.
Misschien is dit wel rijkdom:
weten dat ik niets mis.
Eenvoudig écht 