Anders

Soms voel ik me een een buitenbeentje.

Niet omdat ik het wil,
maar omdat ik stilsta waar anderen rennen,
glimlach om dingen die niemand ziet,
en tranen krijg bij iets dat voor hen gewoon is.

Ik hoor de wereld vaak zeggen:
doe gewoon,
Maar wat is gewoon,
als je hart dieper luistert
en zachter kijkt?

Ik heb geleerd dat anders niet fout is.
Het is gewoon een ander ritme –
langzamer misschien,
echter ook.

Ik zie schoonheid waar haast voorbijloopt,
ik voel verbinding waar stilte valt.

En ja,

dat maakt me soms alleen,
maar ook helemaal thuis bij mezelf.

Want in die zachtheid,
in dat buitenbeetje zijn,
vind ik precies
waar ik voor bedoeld ben.