Mijn broer gaf me dit boek.
Hij zei dat het bij me paste –
een vrouw,
een reis,
een woestijn vol stilte en zon.
Ik bladerde door de eerste bladzijden
en voelde het meteen:
dit gaat niet enkel over kamelen en zand,
maar over het onderweg zijn in jezelf.
Over vertrouwen op je eigen richting,
ook wanneer er geen pad zichtbaar is.
Over stilte die niet leeg is,
maar vol antwoorden die zich pas tonen
wanneer je lang genoeg luistert.
Misschien is dat waarom
het zo bij me past.
Omdat ik de afgelopen jaren
ook door mijn eigen woestijn trok –
zonder kaart,
maar met steeds meer vertrouwen
dat ik gedragen word
zelfs door het onbekende.
Misschien is de woestijn niet leeg,
maar gewoon stil genoeg
om jezelf te horen.
Eenvoudig écht 