Soms hoef je niets te forceren.
Soms mag je gewoon vertrouwen
dat alles wat bij je hoort,
vanzelf zijn weg vindt.
Mijn kleine tafeltje
dat ooit in mijn woonkamer stond,
staat vanavond op een podium.
Onder warme lampen,
tussen zachte kussens,
in een ruimte vol verhalen.
Wat ooit diende om
mijn thee op te zetten,
draagt nu
gesprekken,
woorden,
muziek.
Het leeft verder –
in een nieuwe context,
maar met dezelfde ziel.
Misschien is dat
wat loslaten echt betekent:
niet verliezen,
maar toestaan
dat iets –
of iemand –
een nieuw hoofdstuk mag beginnen.
En wie weet,
is dat ook precies
wat wij doen,
elke keer als we durven
vertrouwen op de weg
die zich vanzelf ontvouwt.
Eenvoudig écht 