Soms vindt het leven
de mooiste bestemmingen voor
wat we durven loslaten.
Vandaag kreeg mijn oude tafeltje
een nieuwe thuis.
Geen groots gebaar,
geen groot geldbedrag –
maar een verhaal dat klopt.
Een man schreef me dat hij
het wilde gebruiken als
decorstuk voor een podcast over muziek.
Dan krijgt het nog leuke verhalen te horen,
zei hij.
En ik voelde meteen:
ja, dat klopt.
Dit tafeltje heeft mijn stilte gedragen,
mijn woorden,
mijn eenvoud,
en nu mag het verhalen blijven vangen.
Ik dacht even aan hoe ik het ooit kocht,
hoe het het laatste meubel was dat bleef
toen ik alles losliet wat te zwaar was geworden.
En vandaag mocht het weer verder reizen –
naar een plek waar het opnieuw leeft.
Het was niet het geld dat telde,
maar de warmte in de uitwisseling,
het gevoel dat iets in mij
nu deel wordt van iets groters.
Zo werkt het leven, denk ik.
Wat we vanuit zachtheid laten gaan,
vindt vanzelf zijn plek waar het hoort.
Soms laat ik iets gaan,
en merk ik pas later
dat het niet verdwijnt –
het verandert gewoon van vorm.
Eenvoudig écht 