Ik ging even naar buiten.
Niet om iets te zoeken,
maar om mijn lichaam wat ruimte te geven.
De bomen stonden er gewoon.
Takjes zonder bladeren,
stil, in elkaar verstrengeld.
Niets dat probeerde mooi te zijn.
Ik vond een klein stukje hout op de grond
en nam het mee,
zonder plan.
Misschien wordt het is voor Luz.
Misschien ook niet.
Even verder keek een houten dier me aan
vanuit een boom die al veel had gedragen.
Het was er al lang,
ik had het gewoon nog niet gezien.
En ergens daartussen
gebeurde iets bijzonders
en tegelijk genoeg.
Ik wandel,
ik kijk,
ik adem.
Dat is vandaag voldoende.
Eenvoudig écht 