Ik heb vandaag veel gewacht.
Op iets kleins en tegelijk groots:
een nummerplaat.
Ik bleef thuis,
omdat ik dacht dat het zo hoorde.
Omdat ik beschikbaar moest zijn.
Omdat ik niet wist wanneer ze zou komen.
Uren gingen voorbij.
De dag bleef hangen.
En ondertussen groeide één verlangen
steeds sterker:
naar buiten.
Niet om iets te doen.
Niet om ergens naartoe te gaan.
Gewoon weg uit het wachten.
Uiteindelijk ben ik gegaan.
Omdat blijven geen optie meer was.
Mijn broer stuurde me intussen een foto.
Een boom zonder bladeren.
De zon erachter.
Vogels die blijven zitten,
ook al is het winter.
Ik voelde meteen:
dit is genoeg.
Luz is veilig.
Ze staat goed.
Ze wacht niet op mij.
En dat besef bracht rust.
Alsof de druk ineens wegviel.
Alsof ik mezelf toestemming gaf
om vandaag niet verder te moeten.
Ik ging naar buiten.
Zonder oplossing.
Zonder plan.
Soms is het enige wat nodig is
te weten dat wat belangrijk is,
niet in gevaar is.
Vandaag was dat Luz.
En dat was genoeg.
Eenvoudig écht 