Februari voelt niet als een maand
om vooruit te rennen.
Eerder als een maand om stil te staan
en achterom te kijken –
niet uit nostalgie,
maar om bewust af te ronden.
Ik ontdekte iets belangrijks:
een huis én auto
tegelijk dragen is
te veel voor mij.
Die zorg,
dat dubbel vasthouden,
trekt aan mijn energie.
Ik weet dat deze tussenfase nodig is,
maar ik voel ook hoe
verlangend mijn lichaam is
naar eenvoud.
Binnenkort is het alleen Luz en ik.
En daar word ik rustig van.
Deze maand staat in het teken
van afscheid nemen.
Niet abrupt.
Niet boos.
Maar helder.
Afscheid van het appartement.
Van de stad en haar voortdurend geluid.
Van een manier van leven die ooit logisch was,
maar nu niet meer klopt.
Van zorgsystemen die me geholpen hebben,
maar waar ik niet langer in wil blijven.
Van vaste, maandelijkse kosten die
me telkens opnieuw terugtrekken in een oud ritme.
Het zijn geen dingen die fout waren.
Ze waren nodig.
Maar ze zijn niet meer nodig.
Februari is geen maand van beginnen.
Het is een maand van afronden.
Van loslaten wat mij niet meer draagt.
Van ruimte maken –
niet om te vullen,
maar om te zijn.
Ik ga niet weg uit iets.
Ik beweeg naar eenvoud.
En dat voelt,
voor het eerst in lange tijd,
precies juist.
Eenvoudig écht 