Er is een groot verschil tussen
lezen om te ontsnappen en
lezen om te ontmoeten.
Sommige boeken neem je vast
omdat je even weg wil:
uit je hoofd,
uit je leven,
uit de dag.
Andere boeken komen niet
om je mee te nemen,
maar om naast je te gaan zitten.
Dat gebeurde bij Onder nomaden in India.
Ik lees dit boek niet om
ergens anders te zijn,
maar om dichter bij mezelf te komen.
Elke bladzijde voelt als
gezelschap onderweg –
niet luid,
niet opdringerig,
maar aanwezig.
Wat ik herken in haar woorden is
geen verhaal,
maar een houding:
het onderweg zijn zonder haast,
het leven dragen zonder het te willen verklaren,
het kijken zonder meteen te moeten begrijpen.
Een koffie.
Wat beweging.
Een verhaal dat resoneert.
Dat is onderweg zijn,
zelfs als je stilzit.
Ik hoef niets te produceren.
Niets te bereiken.
Ik hoef niet verder dan waar ik nu ben.
Ik ben gewoon aanwezig bij
wat zich aandient –
en dat is misschien wel
de zuiverste vorm van leren die er bestaat.
Sommige mensen reizen om de wereld te ontdekken.
Anderen reizen om zichzelf te herinneren.
Vandaag reis ik via een boek.
Eenvoudig écht 