Ik heb het vaak geprobeerd.
Stoppen met koffie.
Omdat het beter zou zijn.
Gezonder.
Rustiger.
Omdat het hoorde bij een idee
van zuiver leven.
Maar telkens bleef er iets ontbreken.
Niet de cafeïne.
Wel alles errond.
De geur die zich traag opent.
Het water dat wacht tot het juist warm is.
Het gieten.
Het geduld.
Het moment waarop niets anders hoeft.
Koffie is voor mij geen gewoonte.
Het is een ritueel.
Een pauze zonder uitleg.
Een anker in de ochtend.
Een klein vuur in een tas.
Ik hou van wachten.
Van hoe de tijd even vertraagt.
Van hoe mijn handen iets doen
zonder doel,
zonder haast.
Lange tijd dacht ik dat ik
dit moest opgeven
om goed te leven.
Maar misschien is goed leven
juist luisteren naar wat voedt.
Een koffie voedt mij.
Niet alleen mijn lichaam,
maar mijn zintuigen,
mijn zachtheid,
mijn aanwezigheid.
Dus ik stop met stoppen.
Ik kies niet meer tegen mezelf.
Ik drink koffie.
Met aandacht.
Met plezier.
Met rust.
En dat is,
voor mij,
eenvoudig echt.
Eenvoudig écht 