Ik betrap mezelf er vaak op –
hoe snel mijn hand naar mijn telefoon grijpt.
Even iets opzoeken,
even iets delen,
even iets weten.
Tot ik weer merk:
er is geen wifi.
En dus blijf ik zitten.
In stilte,
met mijn vragen,
mijn nieuwsgierigheid,
mijn ongeduld.
Ik schrijf ze op een klein lijstje,
voor morgen,
in de bib.
Het lijkt iets kleins,
maar verandert alles.
Want waar ik vroeger meteen
naar antwoorden zocht,
leer ik nu om eerst te ademen,
om te voelen,
om het niet te hoeven weten.
Misschien is dat wel de echte verbinding –
niet die via een scherm,
maar die met mezelf,
met het nu,
met het leven dat zich gewoon ontvouwt,
zonder dat ik het hoef te googlen.
Thuis is er geen wifi.
Dus vind ik mijn woorden hier –
tussen stilte, stoelen en verhalen.
Eenvoudig écht 