Soms denk ik
dat eenvoud automatisch rust brengt.
Maar eenvoud vraagt ook
iets anders:
vertragen,
afbakenen,
durven zeggen wat genoeg is.
De voorbije dagen waren mooi.
Luz achtergelaten bij mijn ouders voelde warm.
De hulp van papa was fijn.
Het samen zorgen,
het samen doen –
dat klopte.
En toch…
merkte ik ’s nachts hoe mijn lichaam
iets anders zei.
Ik werd wakker door lawaai.
Mijn slaap brak.
Mijn hoofd begon te draaien.
En ’s ochtends voelde ik het meteen:
mijn maag protesteerde.
Niet omdat er iets mis was.
Maar omdat het te veel tegelijk was.
Ik besef iets belangrijks:
ik kan niet even snel schakelen als anderen.
Niet in denken,
niet in beslissen,
niet in plannen.
En dat is geen tekortkoming.
Dat is hoe ik gebouwd ben.
Voor Luz betekent dat heel concreet:
goed slapen is nu de enige prioriteit.
Geen extra aankopen.
Geen nieuwe ideeën.
Geen optimalisaties.
Ofwel een eenvoudige bedopstelling
volgens mijn ritme,
ofwel het bestaande even opfrissen.
Meer hoeft niet.
Meer kán niet.
Ik voel ook hoe waakzaam ik word
als ik mijn noden moet blijven bewaken.
Hoeveel energie het kost om telkens weer
zacht te blijven zeggen:
dit is genoeg voor nu.
Daarom kies ik de komende tijd bewust
voor eenvoud op een andere laag.
Niet door te forceren,
maar door te vertragen.
Geen confrontaties die niets brengen.
Geen uitleg die energie vraagt.
Geen oplossingen voor dingen die nu niet
opgelost hoeven te worden.
Dit is geen terugtrekking.
Dit is afstemming.
Mijn lichaam weet het al.
Ik mag volgen.
En dat is,
uiteindelijk,
ook eenvoud.
Eenvoudig écht 