Basis

Ik zit aan het water.

Met iets eenvoudigs te eten in mijn hand.
En ik merk dat mijn wereld plots
heel klein is geworden.

Waar ga ik naar toilet?
Wat ga ik eten?
Waar ga ik slapen?

Meer is er eigenlijk niet.

En vreemd genoeg
voelt dat niet beperkt.
Het voelt helder.

De voorbije jaren was mijn hoofd
vaak gevuld met ruis.

Planning.
Verwachtingen.
Wat hoort.
Wat moet.
Wat anderen vinden.
Wat later komt.

Nu kan ik niet anders dan
inchecken bij mijn basis.

Heb ik honger?
Heb ik rust nodig?
Is dit een plek waar ik veilig kan zijn?

Mijn leven is herleid tot fundament.

En dat maakt het eerlijk.

Ik kan niet doen alsof.
Ik kan niets uitstellen naar later.
Mijn lichaam beslist mee.

Het is eenvoudiger dan ik dacht.

Niet romantisch.
Niet heroïsch.

Gewoon menselijk.

Misschien is dit wat bewust leven écht is.
Niet bezig zijn met optimaliseren.
Maar zorgen dat je kan
eten,
rusten en
veilig bent.

En de rest…
komt daarna wel.