Vanmorgen werd ik wakker
met het eerste licht dat door de bomen kwam piepen.
De wereld buiten was stil en het gras lag wit van de rijp.
Ik stapte even uit Luz om te kijken.
Peloeze op dit uur is prachtig.
De zon komt langzaam boven de bomen uit,
vogels beginnen voorzichtig te zingen
en alles lijkt even stil te staan.
Maar het was ook bitter koud.
Mijn handen werden meteen stijf en
zelfs in Luz voelde het te koud om nog te blijven liggen.
Dus na een paar minuten kijken en voelen
besloot ik gewoon te vertrekken.
Dat is misschien ook gewoon hoe het nu is.
Peloeze voelt als mijn plekje.
Een plek waar ik graag terugkeer.
Maar tegelijk merk ik dat Luz nog niet
helemaal klaar is voor lange koude ochtenden.
Er ontbreekt nog iets.
Warmte.
En koffie.
Misschien zijn het precies die kleine dingen
die van een mooie plek ook een plek maken
waar je kan blijven.
Voor nu werd het dus
even kijken,
even voelen …
en vertrekken.
Maar de zon is opgekomen.
En dat heb ik toch maar mooi gezien.
Eenvoudig écht 