Het is half zeven ’s avonds.
De zon zakt langzaam achter de bomen.
Ik zit in Luz,
op Peloeze.
Het veld ligt stil voor me.
De lucht wordt zachter van kleur.
En ik moet huilen.
Niet luid.
Niet dramatisch.
Gewoon tranen
die plots komen.
Ik weet eigenlijk niet precies waarom.
Misschien omdat de voorbije dagen
zo intens waren.
Omdat Barbara vertrok.
Omdat ik weer alleen verder ga.
Of misschien gewoon
omdat alles even stil wordt.
Soms gebeurt dat.
Wanneer de dag zakt.
Wanneer de wereld zachter wordt.
Dan komt het gevoel
dat overdag nog ergens verstopt zat.
Ik zit hier in Luz.
Met een veld voor mij
en de avond die langzaam valt.
En ik laat de tranen maar even komen.
En Luz houdt het stil voor mij.
Eenvoudig écht 