Het appartement waarin ik woonde
werd verkocht.
Niet op een rustig moment.
Maar in een periode waarin mijn leven
al kwetsbaar was.
Ik werkte niet.
Ik was aan het helen.
En ik leefde van een uitkering.
Op papier was dat geen goed moment
om mijn woonplek te verliezen.
Maar ergens wist ik ook:
dit appartement gaf mijn zenuwstelsel al een tijd
niet meer wat ik nodig had.
Te veel geluid.
Te weinig rust.
Toen voelde het vooral onzeker.
Nu zie ik het anders.
Want een paar maanden later
kwam Luz op mijn pad.
Ze maakte het leven niet makkelijker.
Maar wel rustiger.
Meer ruimte.
Meer lucht.
Meer stilte.
Soms sluit een deur,
niet om iets af te nemen,
maar om je zachtjes
een andere kant op te sturen.
Eenvoudig écht 