Vanmorgen was mijn Mac
nog te koud om te schrijven.
De nacht zat er nog in.
In Luz was het koud geweest.
De stilte van de nacht
zat nog in het metaal
en in de toetsen.
Dus nam ik haar mee.
Naar binnen.
Naar warmte.
Naar stroom.
Nu ligt ze hier
tegen het raam van de bib.
Langzaam
komt ze weer tot leven.
Misschien is dat met mensen ook zo.
Soms hebben we
gewoon wat warmte nodig
en een beetje voeding
voor we weer kunnen schrijven.
Eenvoudig écht 