Eén

Soms voel ik het heel duidelijk.

Geen verlangen naar veel mensen.
Geen drukte.
Geen volle agenda.

Maar één.

Eén iemand
die begrijpt.

Niet omdat ik alles uitleg.
Maar omdat het gewoon gevoeld wordt.

Iemand bij wie stilte
geen leegte is.

Bij wie woorden
niet altijd nodig zijn.

Soms denk ik dat één
al genoeg zou zijn.

Eén mens
bij wie ik mezelf kan zijn.

Met Luz.
Met mijn verhalen.
Met mijn zachtheid.

Iemand die niet vraagt
waarom ik zo leef.

Maar die het gewoon ziet.

En misschien zelfs
een beetje begrijpt.

Tot die tijd
zit ik hier.

In Luz.
Met de avondlucht op Peloeze.

En de ruimte
die ik eindelijk
weer kan ademen.

Misschien komt één
niet wanneer je zoekt.
Maar wanneer je gewoon
jezelf durft te zijn.