Soms kijk ik niet naar voren,
maar naar wat zich achter mij bevindt.
Niet om terug te gaan,
maar om te zien waar ik vandaan kom.
Vandaag ving de spiegel van Luz
een stuk hemel.
Wolken.
Blauw.
Bomen die zacht meebewegen.
De wereld lijkt klein in zo’n spiegel,
maar tegelijk zit er alles in.
Wat geweest is.
Wat er nu is.
En ergens daartussen
zit ik.
Met mijn handen aan het stuur,
mijn voeten op de grond
en een weg
die zich rustige verder ontvouwt.
Eenvoudig écht 