Vanmorgen zat ik aan de tafel bij mijn ouders.
Niet omdat zij thuis waren.
Ze waren er niet.
Maar hun oprit was even een rustige plek
om Luz klaar te maken voor de foto’s.
Ik had vandaag iets te doen dat tegelijk
klein en groot voelde.
Foto’s maken van Luz.
Voor mijn referentieadres.
Een paar weken geleden had ik nooit gedacht
dat ik foto’s van mijn huis zou moeten nemen
om te bewijzen dat ik ergens leef.
Maar dat is dus wat ik vandaag deed.
Ik stofzuigde Luz.
Plooide mijn kleren.
Legde alles even zichtbaar neer.
Niet omdat het perfect moest zijn,
maar omdat ik wilde tonen
hoe ik echt leef.
Een bed.
Een paar bakken onder het bed.
Water.
Mijn boek.
En de ruimte om te ademen.
Meer is er eigenlijk niet.
Toen de foto’s klaar waren
schreef ik de mail.
Heel eenvoudig.
Zonder uitleg die groter was dan nodig.
Zonder iets mooier te maken dan het is.
Gewoon eerlijk.
Ik drukte op verzenden
en voelde meteen opluchting.
Niet omdat ik weet wat de uitkomst zal zijn.
Dat weet ik namelijk niet.
Maar omdat ik het gedaan heb
op de enige manier
die voor mij juist voelde.
Misschien wordt het goedgekeurd.
Misschien niet.
Maar vandaag was een goede dag.
Ik ben trouw gebleven aan mezelf.
En soms
is dat al genoeg hoop
voor een hele dag.
De beslissing ligt nu niet meer bij mij.
Maar mijn leven wel.
Eenvoudig écht 