Vanmorgen werd ik wakker in Luz.
En ik had heerlijk geslapen.
Dat lijkt misschien een vreemde zin
om mee te beginnen,
maar na de voorbije nacht voelde dat
als een klein wonder.
Twee nachten geleden sliep ik bij
een oude kennis.
Ik zat ’s avonds nog wat te schrijven
in de cafetaria van het zwembad
toen ik haar daar tegenkwam.
We geraakten aan de praat
en ze bood me spontaan een bed aan
voor de nacht.
Normaal zou ik vriendelijk bedanken.
Maar het ging vriezen die nacht
en ik had nog nooit geslapen in
minder dan vier graden in Luz.
Dus ging ik op haar aanbod in.
Ze was ontzettend gastvrij.
Ze maakte een bedje voor me klaar.
Haar zoontje sloot me meteen in zijn hart.
En ’s morgens stond er ontbijt voor me klaar.
Alles was warm.
Alles was zorgzaam.
En toch kon ik niet slapen.
De muren kwamen op me af.
De matras kon mijn lichaam niet dragen.
Het was warm, druk
en ik kon er niet ademen.
Uiteindelijk stond ik op
en bracht ik de rest van de nacht door
in de woonkamer.
Schrijvend.
Heel vroeg in de ochtend
vertrok ik weer.
Ik liet een bedankbriefje achter
en wandelde terug naar Luz.
Ze was volledig dichtgevroren.
De ruiten wit van de vorst.
Maar van zodra ik in haar zat
kon ik weer ademen.
Gisterenavond stuurde ze me nog
een berichtje.
Dat ik zo lang mocht blijven als ik wilde.
Maar ik sliep in Luz.
En ik sliep heerlijk.
Daarvoor doe ik het dus.
Eenvoudig écht 