Vanmiddag zat ik te eten aan
een plekje langs het water.
Toen kreeg ik bezoek.
Een eend die rustig
tot aan mijn voeten kwam wandelen.
Hij keek even rond en
begon daarna kruimeltjes op te pikken
die er nog lagen van iemand vóór mij.
Ooit had ik enorme angst
voor vogels.
Voor kippen.
Voor eenden.
Ik weet niet precies wanneer die angst
verdwenen is.
Maar vandaag stond hij gewoon naast me.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Misschien is dat ook wat er verandert
wanneer het leven rustiger wordt.
Niet alleen in mij.
Maar ook in wat er naar me toe komt.
Eenvoudig écht 