Vandaag zat ik in een koffiebar
met mijn laptop open voor mij.
Niet om te werken zoals vroeger.
Niet om mails te beantwoorden of
plannen te maken.
Maar om te schrijven.
Aan een boek.
Soms voelt het nog vreemd om
dat zo te zeggen.
alsof het woord groter klinkt dan
wat ik eigenlijk doe.
Ik zit gewoon ergens met een tas koffie
en schrijf over mijn even.
Over stilte.
Over eenvoud.
Over hoe mijn pad mij uiteindelijk
naar een klein busje bracht
dat Luz heet.
Maar terwijl ik schrijf,
begin ik te voelen
dat dit verhaal niet alleen van mij is.
Het zijn momenten.
De stille kamer.
De eerste nacht in Luz.
Water dat me telkens weer roept.
Ontmoetingen onderweg.
Kleine dingen die plots groot blijken te zijn.
En stukje bij beetje groeit er iets.
Geen groot plan.
Geen perfect uitgedacht boek.
Maar een verhaal dat zich langzaam toont,
zoals mijn leven dat ook doet.
Vandaag zat ik daar in een koffiebar
met mijn laptop voor mij
en het voelde bijna eenvoudig.
Alsof het boek zichzelf schrijft
en ik alleen maar hoef te luisteren.
Misschien is dat ook wat dit verhaal eigenlijk is:
een zoektocht
naar een leven dat weer klopt.
En misschien,
als alles ooit zijn plaats vindt,
zal dit verhaal ooit
tussen twee kaften belanden.
Maar voorlopig
groeit het gewoon hier.
Tussen koffie,
stilte
en een open document.
Eenvoudig écht 