Vanmorgen werd ik wakker in Luz
en zag voor het eerst ijs op de ramen.
Een dun laagje, bijna zacht.
Alsof de nacht even was blijven hangen.
Het was koud binnen.
Dat voelde ik wel.
Maar gek genoeg had ik het niet koud.
Alsof mijn lichaam zich had aangepast.
Alsof de rust,
de stilte,
de eenvoud
meer warmte brachten
dan muren ooit deden.
Geen verwarming.
Geen perfect comfort.
Maar wel iets anders.
Iets dat klopt.
Misschien is dat wat er verandert
wanneer je dichter bij jezelf gaat leven.
Dat niet alles warm moet zijn
om je toch gedragen te voelen.
Dat kou niet perse oncomfortabel is,
maar gewoon …
een deel van het moment.
en dat je,
zelfs in de kou
jezelf kan voelen
als thuis.
Eenvoudig écht 