Vandaag,
zesenveertig jaar geleden om 07u10,
werd ik geboren.
De laatste dag van de winter.
Misschien is dat geen toeval.
IK voel het elk jaar opnieuw –
alsof er iets in mij beweegt
met de seizoenen.
Alsof mijn lichaam weet
dat dit geen einde is,
maar een overgang.
Voor mij begint een nieuw jaar
niet in januari.
Niet met voornemens
of grote plannen.
Maar hier.
Op deze dag.
Een nieuw levensjaar
dat zich niet laat voorspellen,
maar wel laat voelen.
Geen lijstjes.
Geen moeten.
Alleen ruimte
voor wat wil ontstaan.
Nieuwe kansen.
Nieuwe momenten.
Nieuwe bewegingen.
Misschien zelfs nieuwe liefde.
Maar niets dat moet.
Alleen dat kleine, stille weten:
ik mag opnieuw beginnen.
Niet als iemand anders,
maar als meer van mezelf.
En ergens voel ik het al –
heel zacht,
heel pril –
de lente
die zich aankondigt.
Niet alleen buiten,
maar ook in mij.
Eenvoudig écht 