Ik zat daar gewoon.
Niet echt met een plan,
niet echt ergens naartoe.
Een beetje tussenin.
Tussen mensen en alleen zijn,
tussen buiten en binnen,
tussen wat ik voel
en wat ik niet altijd kan uitleggen.
En toen was hij daar.
Een kleine zwarte vogel
met een wit gezichtje,
die zomaar dichtbij me kwam staan.
Niet even.
Maar echt bleef.
Alsof hij geen haast had.
Alsof het oké was
om gewoon … naast mij te zijn.
Mensen passeerden.
Geluiden kwamen en gingen.
Maar hij week niet.
Hij keek.
Hij bewoog wat.
En af en toe maakte hij een geluid,
alsof hij iets zei
in een taal die ik niet moest begrijpen
om ze toch te voelen.
En ik besefte:
hoe bijzonder het is
dat iets
niet weggaat.
Niet omdat het moet.
Niet omdat het iets wil.
Maar gewoon
omdat het er is.
Misschien is dat wat ik soms mis
bij mensen.
Niet de oplossingen.
Niet de vragen.
Maar gewoon …
aanwezigheid.
Iets of iemand
die niet probeert te begrijpen,
maar ook niet weggaat.
Daar,
op die stenen,
tussen alles wat beweegt
en alles wat voorbijgaat,
stond hij.
En voor even
voelde ik me niet alleen.
Eenvoudig écht 