Vandaag zag ik twee bomen.
Dezelfde soort,
dezelfde grond,
dezelfde lucht.
En toch …
de ene al in bloei,
de andere nog stil.
Vroeger zou ik denken
dat één van de twee achterloopt.
Nu zie ik het anders.
Dat alles
zijn eigen moment heeft.
Dat groeien
niet tegelijk hoeft te gebeuren.
Dat bloeien
niet sneller gaat
door te vergelijken.
Misschien is dat ook zo met ons.
Dat we allemaal
op dezelfde aarde staan,
maar elk
ons eigen seizoen volgen.
En dat niets mis is
met nog even wachten
terwijl iets in jou
zich stil aan het voorbereiden is
om open te gaan.
Eenvoudig écht 