Er zijn momenten waarop
woorden niet nodig zijn.
Waarop iets in mij stil wordt,
en de wereld dat lijkt te begrijpen.
Vandaag zag ik twee bomen.
De ene hing naar beneden,
haar takken zwaar,
bijna verdrietig.
De andere stond ernaast,
stiller, kaler …
maar stevig.
Het leek alsof ze samen treurden.
Niet luid.
Niet dramatisch.
Gewoon … samen.
En ik besefte:
misschien is dat wat we soms nodig hebben.
Niet iemand die het oplost.
Niet iemand die het beter maakt.
Maar iemand die blijft.
Iemand die naast je staat
wanneer het in jou even
naar beneden hangt.
Zoals die bomen.
Elk anders.
Elk op hun eigen manier.
En toch verbonden.
Misschien hoef ik niet altijd sterk te zijn.
Misschien hoef ik niet altijd te bloeien.
Misschien is het genoeg
dat ik er ben.
En dat er –
ergens –
iets of iemand is
dat met mij mee voelt.
In stilte.
Eenvoudig écht 