Wat ik het fijnste vind aan Luz,
besef ik nu pas echt,
is dat ik eindelijk kan kiezen voor stilte.
Niet alleen de afwezigheid van geluid,
maar de afwezigheid van alles
wat altijd door me heen leek te bewegen.
Want voor zo lang was alles luid.
Niet alleen in lawaai, maar in energie.
In verwachtingen.
In drukte die niet altijd zichtbaar was,
maar die wel constant voelbaar was.
Alsof er altijd iets van me verwacht werd.
Alsof ik altijd aan moest staan,
zelfs wanneer ik moe was.
En hier,
in Luz
valt dat weg.
De stilte is niet leeg.
Ze is zacht.
Dragend.
Eerlijk.
Ze vraagt niets van mij.
Ze laat me gewoon zijn.
En in die ruimte begin ik iets te begrijpen
wat ik misschien altijd al wist,
maar nooit zo duidelijk heb gevoeld:
dat dit mijn prioriteit is.
Niet de perfecte plek.
Niet zekerheid.
Niet hoe het eruitziet voor de buitenwereld.
Maar dit.
Rust.
Stilte.
Ademruimte.
De rest …
is eigenlijk bijzaak.
En misschien is dat geen toeval.
Misschien is dat thuiskomen.
Eenvoudig écht 