Ik lig in Luz.
Onder een deken dat warm genoeg is,
maar niet alles tegenhoudt.
Buiten hoor ik de wind.
Daarnet nog hagel.
Mijn lichaam doet pijn.
Mijn benen moe van dagen wandelen.
Mijn schouders zwaar, mijn hoofd dof.
En toch …
voelt dit als thuiskomen.
De voorbije dagen waren intens.
Meer dan dertigduizend stappen per dag.
Regen, wind, hagel.
Momenten waarop ik mezelf
bijna vooruit moest slepen.
Omdat het moest.
Omdat er geen andere keuze was.
En toch is er iets veranderd.
Ik merk het nu pas echt.
Wat ik het fijnste vind aan Luz …
is niet de vrijheid van reizen.
Niet het avontuur.
Maar de stilte.
Eindelijk stilte.
Geen constante prikkels.
Geen verwachtingen
die door mijn dag heen snijden.
Geen energieën
die blijven trekken.
Gewoon … zijn.
Hier,
in deze kleine ruimte,
met een matras, een fles water
en mijn gedachten die
langzaam zachter worden,
voel ik iets wat ik al lang kwijt was:
rust.
Het is niet gemakkelijk.
Het is rauw.
Soms eenzaam.
Soms fysiek zwaar.
En vaak onzichtbaar voor de buitenwereld.
Maar het is echt.
En ergens diep vanbinnen weet ik:
dit is juist.
Niet perfect.
Niet comfortabel.
Maar eerlijk.
Misschien is dit wat thuiskomen eigenlijk is.
Niet een plek.
Maar een gevoel.
En vandaag …
lig ik daar middenin
Eenvoudig écht 