Vandaag heb ik maar één intentie:
warmte.
Niet morgen.
Niet volgende week.
Maar vandaag.
Warmte in al haar vormen.
Ik begon mijn dag anders dan anders.
Ik bleef wat langer onder de douche.
Alsof het warme water niet alleen mijn lichaam,
maar ook de voorbije dagen van me af mocht spoelen.
Daarna koffie.
En nog een koffie.
Mijn handen rond het kopje,
mijn lichaam langzaam ontwakend,
alsof ik mezelf de tijd gaf om terug te komen.
Het is nog maar negen uur in de ochtend,
en ik heb al beslist dat vandaag niet draait om moeten.
Maar om verzachten.
Ik trok extra laagjes aan.
Niet alleen tegen de kou,
maar ook als een vorm van zorg.
En net op zo een dag
komt er iets naar me toe.
Een bericht van Barbara.
Of ik vanavond ga eten bij haar vrienden.
Warm.
Eten.
Mensen.
Zachtheid.
Alsof het leven even meebeweegt
met wat ik nodig heb.
En ik besef:
misschien hoeft het niet altijd moeilijk te zijn.
Misschien mag het soms ook gewoons stromen.
Omdat je eindelijk luistert
naar wat je echt nodig hebt.
Vandaag kies ik niet voor sterk zijn.
Niet voor doorzetten.
Maar voor warmte.
En dat …
voelt als genoeg.
Eenvoudig écht 