Er zijn dingen die zo vanzelfsprekend lijken
dat je ze pas echt voelt wanneer ze er even niet zijn.
Een warme badkamer.
Een droge handdoek.
Water dat gewoon stroomt.
Gisteren mocht ik bij een vriendin douchen.
Niets bijzonders, zou je denken.
Maar voor mij voelde het als … alles.
De warmte op mijn huid,
de stilte van een afgesloten ruimte,
een handdoek die droog en zacht op me wachtte.
Ik kan moeilijk uitleggen wat dat met me deed.
Niet gewoon aangenaam.
Niet gewoon fijn.
Maar een vorm van dankbaarheid die zo diep zit
dat er eigenlijk geen woorden voor zijn.
Omdat het geen grote dingen zijn.
Geen uitzonderlijke momenten.
Het zijn net die kleine dingen die zo normaal zijn
geworden dat we ze bijna niet meer voelen.
Tot ze even verdwijnen.
En dan besef je …
Hoe rijk je eigenlijk was zonder het te weten.
Misschien is dat wat deze periode me leert.
Niet om minder te hebben,
maar om meer te voelen.
Om terug te keren naar een plek
waar zelfs je kleinste weer groots mag zijn.
Waar een warme douche geen routine is,
maar een geschenk.
Waar een handdoek niet gewoon een handdoek is,
maar zachtheid die je omarmt.
En waar dankbaarheid niet iets is wat je bedenkt,
maar iets wat je gewoon … bent.
Eenvoudig écht 