Ik merk dat ik de laatste tijd aangetrokken word
tot plekken die niet afgewerkt zijn.
Geen mooie etalages.
Geen perfecte ingerichte ruimtes.
Maar open stukken beton,
lege vlakken,
muren die ooit iets anders waren.
Alsof daar meer ruimte is om te ademen.
Vandaag stond ik weer op zo’n plek.
Een verlaten stuk grond,
omringd door muren vol kleur.
Gezichten.
Dieren.
Ogen die je bijna aankijken.
Alsof ze iets weten.
Ik blijf er vaak langer dan nodig.
Niet omdat er iets te doen is,
maar omdat het er stil is op een manier die klopt.
Niemand verwacht iets.
Niets moet.
En alles mag gewoon zijn zoals het is.
Misschien voel ik mij daar thuis,
omdat niets daar doet alsof.
De muren zijn ruw.
De verf is niet perfect.
Maar net daardoor leeft het.
Net daardoor voelt het echt.
En ik denk dat dat is waar ik naar op zoek ben
de laatste tijd.
Niet naar mooier.
Maar naar echter.
Eenvoudig écht 