Sinds ik in Luz woon,
voelt alles lichter.
Eenvoudiger ook.
Maar er is ook iets nieuws bijgekomen.
Zorgen voor.
Gisteren ontdekte ik een klein putje in mijn voorruit.
Geen idee hoe het er kwam, of hoe lang het er al zat.
Zo’n klein detail,
maar het bracht meteen iets in beweging.
Niet alleen praktisch –
een afspraak maken, laten herstellen –
maar ook vanbinnen.
Een lichte spanning.
Een besef van verantwoordelijkheid.
Want Luz is van mij.
En dat betekent niet alleen vrijheid,
maar ook zorg dragen voor wat er is.
Vroeger voelde dat vaak zwaar.
Als iets dat moest.
Als iets dat energie kostte die ik eigenlijk niet had.
Nu voelt het anders.
Nog steeds spannend soms,
maar ook … van mij.
Alsof ik stilaan leer dat zorgen niet alleen belastend hoeft te zijn,
maar ook een vorm van betrokkenheid kan zijn.
Van zorgzaamheid.
Niet perfect.
Niet zonder twijfel.
Maar stap voor stap.
Met wat er is en wat zich aandient.
Misschien hoort dat er ook gewoon bij.
Dat leven in vrijheid niet betekent dat er geen zorgen zijn, maar dat je leert ze te dragen op jouw manier.
Bij Carglass bleek het uiteindelijk niet eens hersteld te moeten worden. Ook dat hoort misschien bij zorgen: dat het soms lichter is dan je denkt.
Eenvoudig écht 